एक फसवणुक - तेरेसा

एक फसवणुक - तेरेसा

एक स्त्री, जिने स्वत;च्या देशा तील भुखमरी, गरीबी, रोगपीडीत लोक सोडुन परक्या देशात जाऊन सेवा केली, हि सेवा करताना लाखोंच्या संख्येने पीडीतांचे हाल हाल केले, त्यांचे धर्म परीवर्तन केले, कधी सेवेच्या नावखाली तर कधी पैश्याच्या आमिषाने लोकांच्या श्रध्देचा बळी घेतला. सेवा हे फक्त लेबल होते मुळ हेतु धर्म परीवर्तनाचा होता. ज्या ज्या लोकांची सेवा केली व मत परीवर्तन केले काय ते आज सर्वतोपरी दुःख यातना यापासुन मुक्त आहेत? त्यात ही चर्च ने या स्त्री ला "संतत्व " बहाल करण्याचे जाहीर केले. संतत्व जाहीर करण्यासाठी अशा पुराव्यांची आवश्यकता असते ज्यातुन हे सिध्द होईल की त्या व्यक्ति ने अलौकिक, लोकोत्तर असा चमत्कार केला आहे. व असा चमत्कार आधुनिक विज्ञानाला मान्य नाही, तरीही या स्त्री ला संत पणा मिळतोय...
भारतातील संतभुमीत, ज्ञानेश्वर, तुकाराम, एकनाथ, नामदेव, जनाबाई, चोखा मेळा, गोरा कुंभार, सावता माळी, रोहीदास, मुक्ताबाई यांच्या पंक्तीला आता ही बाई बसणार? आम्ही भारतीय माऊलींचे संतपण त्यांच्या सर्वात मोठ्या चमत्कारामुळे मानतो, तो चमत्कार म्हणजे "ज्ञानेश्वरी", तुकारामांचा चमत्कार म्हणजे गाथा, नामदेवाचे ही असेच आहे. आमच्या सा-या संतांनी सामाजिक समरसतेचा मंत्र दिला तो होता "राम कृष्ण हरी", सर्वांसाठी एकच मंत्र, एकच मार्ग. आपल्या संतांनी कधी दुस-या धर्माच्या लोकांना आपल्या धर्मात आनण्याचा प्रयत्न केला नाही. संत पण म्हणजे जर चमत्कार असेल तर, चर्च चे संत पण विज्ञानास व आम्हासही मान्य नाही, आणि जर या बाईच्या या चमत्कारांचा पुरावा खरच असेल तर, अंधश्रध्दा निर्मुलन समिती वाल्यांनी ताबडतोब या मृत स्त्री वर मरणोत्तर "जादु टोणा विरोधी " कायद्याअंतर्गत खटला का भरु नये?

सत्तांध ब्रिटीश ..

दहा आठवड्यांमध्ये व्हॉईसरॉय लॉर्ड लिंलिथगोअ ह्या ब्रिटीश अधिका-याने ३८ गेंडे, २७ बिबटे, १५ अस्वले आणि १२० पट्टेरी वाघांची शिकार केली.
वर्ष - १९३८, ठिकाण - भारत...तत्पुर्वी भारतात वाघांची संख्या लाखांच्या घरात होती असे एका अभ्यासात म्हंटले आहे. 
ब्रिटीशांच्या अशा पराक्रमाला ते "हंटींग पार्टी" म्हणत. अशाच एका हंटींग पार्टीचा फोटो खाली आहे. १९२० सालचा.

एकेश्वरवाद - सांप्रदायिक स्वातंत्र्यावर गदा आणतो.

एकेश्वरवाद - सांप्रदायिक स्वातंत्र्यावर गदा आणतो.

एकेश्वरवाद मुळातच तथाकथित धर्मनिरपेक्षतेच्या मुळावर केलेला आघात आहे. जर धर्मनिरपेक्षता शिकवायचीच असेल तर ती त्यांना शिकवा की जे म्हणतात की आमचा मार्ग, पंथच योग्य व तुमचा अयोग्य. आमच्या पंथांच्या लोकांनाच सदगती मिळणार, इतरांना नाही. आमचा पंथ श्रेष्ट म्हणुन आम्ही इतरांपेक्षा श्रेष्ट व इतर सर्व तुच्छ. आमच्याच आस्था महान, आमचाच देव महान, आमचाच ग्रंथ महान, आमचेच सर्व काही महान. भारतीय लोकांनी कधीही असा अट्टाहास केला नाही, भारतात अनेकेश्वरवाद हजारो वर्षे जोपासला गेलाय..
अरे ज्या लोकांवर हजारो वर्षे संप्रदायिक सहिष्णुतेचे संस्कार झालेत त्यांना तुम्ही धर्मनिरपेक्षता शिकवता? परदेशातुन आपल्या देशात आलेल्या ज्या दोन पंथांच्या संदर्भात आज देशात "सेक्युलॅरीजम खतरे मे है"चा आलाप गायला जातोय , नेमके तेच दोन सांप्रदाय एकेश्वरवादी आहेत. ते नुसतेच एकेश्वरवादी नाहीत तर विस्तारवादीही आहेत. अरे मुर्ख बेगडी धर्मनिरपेक्ष भारतीयांनो, आम्हाला नका शिकवु सांप्रदायिक सौहार्द, ते शिकवा फक्त देशाच्या बाहेरुन आलेल्या सांप्रदायांच्या अनुयायांना. तुम्ही ते कितीही शिकवा तरीही हे लोक, जिहाद केल्यावाचुन राहणार नाहीत किंवा विहीरीत पावाचे तुकडे टाकायचे थांबवणार नाहीत. त्यामुळे सेक्युलॅरीजमचे धडे भारतीयांना देणे बंद करा.

प्रश्न अनेक उत्तर ?

आध्यात्मिकता किंवा आध्यात्मिक असणे  खरच गरजेच आहे की आध्यात्मिक असणे ही एक हौसेची वा ऍषोआरामाची गोष्ट आहे?
मुळात अध्यात्म म्हणजे काय ? 
काय अध्यात्म व  जीवन(लौकिक जीवन) हे वेगळे आहेत का?
हाताची आणि पोटाची गाठ असणा-यांसाठी अध्यात्म आहे की नाही?
अध्यात्म व धार्मिकता(Ritualism) यात काही फरक आहे का?
"आपण आध्यात्मिक आहोत "याची पुसटशी ही कल्पना नसणारा व्यक्ति अध्यात्मिक असणे शक्य आहे का?
अध्यात्मामध्ये देवाला जागा आहे का?

यह शब्द प्रतीक है " हिन्दुत्व" का ।

यह शब्द प्रतीक है " हिन्दुत्व" का ।

शिवजयंती का पर्व हर्षोल्हास से मनाया गया। प्रत्येक चौराहे, नुक्कड, नाके पर शिवजयंती के उत्सव समारोह की झलकीया दिखायी दी। प्रत्येक ग्राम, नगर, शहर केसरीय रंग मे रंग गया। पुणे मे तो यह उत्सव गणेशोस्तव के समान ही जोश, परंपरा व शक्ती की अभिव्यक्ती थी। गत कुछ वर्षोंसे यह परीवर्तन होते हुए हमने साक्षी किया है। यह एक शुभ संकेत है भारतवर्ष के लिये। शिवाजी महाराज केवल एक राजा नही अपितु एक हिन्दु राजा थे वह भी ऍसे समय संघर्षरत होकर स्वराज्य स्थापित किया की जब भारतभुमी मे कोई भी हिन्दु राजा होना संभव ही नही ऍसी लोकभावना बनायी गयी थी। अनेको शत्रुओंका सामना किया उसमे हिन्दु भी थे एवम अहिन्दु भी थे। अनेको किले बनाये, जीते। अनेको भुमीपुत्रोंको मा भारती की स्वतंत्रता हेतु प्राणार्पण करने की प्रेरणा व्याख्यानोंसे नही अतः अपने कर्मोंसे दी। महाराज की सबसे बडी उपलब्धी थी महारष्ट्र के योध्दा, जीन्हे "मावळे" नामसे भी जाना जाता है। हिन्दवी स्वराज्य के इतिहास मे शिवाजी महाराज का नाम ध्रुव तारे जैसा है जहातक शायद ही कोई पहुंच पाये। शिवाजी यह शब्द प्रतीक है हिन्दवी स्वराज्य का, प्रतीक है उनके लक्ष्य का जो आउसाहेब जिजाउ ने उन्हे दिया था। यह शब्द प्रतीक है स्वतंत्रता का।शौर्य, वीर्य का। यह प्रतीक केवल एक व्यक्ति जिसका नाम "शिवाजी" था उसका नही अपितु यह प्रतीक है हर उस "मावळे" का जिसका नाम भी इतिहास को ज्ञात नही हुआ। और ऍसे मावळे अनगिणत थे। उन मातओंका जिन्होने वीर पुत्र मा भारती के चरणोंमे न्योछावर कर दिये, यह शब्द प्रतीक है उन पत्नीओंका जिन्होने अपने सिण्दुर से स्वराज्य का तीलक किया। शिवाजी यह शब्द प्रतीक देव, देश व धर्म के प्रती सर्वोतोपरी निष्टा का । यह शब्द प्रतीक है " हिन्दुत्व" का ।

सगळाच व्यवहार,
जिकड जाव तिकड व्यवहार,
जिकड पहाव तिकड व्यवहार,
मी असो वा नसो,
व्यवहार आहे,होता आणि असेलही!
कुणाला आऊटपुट हवय,
कुणाला हवीय निश्चिंतता,
मी भटकत राहतो,
फक्त काहीनाकाही देता देता....!
"देणा-याने देत जावे",
म्हणने,ऍकणे अगदी सहज आहे,
माझे हात ही घेतले तरीही,
माझ्या पायांनी मी फक्त भतकतच राहावे...।
सगळ्यांना हवाय एक परफेक्ट 'मी',

ग्लोबल इनफॉर्मेशन व्हिलेज चे खरेखुरे गावकरी -

"वसुधैव कुटुंबकम", 'ग्लोबल विलेज' हे व या अर्थाचे बरेचसे शब्द हल्ली आपणास सर्रास ऍकावयास मिळतात. बरेच वाचावीर आजकाल आपल्या भाषणातुन देखील या सारख्या शब्दांचा उल्लेख करताना आढ्ळतात. त्यातच भर म्हणुन की काय इलेक्ट्रॉनिक्स मीडीया व इंटरनेट मुळे वरील शब्दांची अंशतः अनुभुती सुध्दा येते आहे. Live feed, Live telecast, status update मुळे जगभरात कुठेही काहीही घटना घडत असताना आपण बसल्याजागी ते पाहु, ऍकु शकतो.व स्वतःला अपडेट करू शकतो.या सर्व मीडीयाने माहीतीची अनंत द्वारे जनसामांन्याठी खुली केली आहेत. या जगात क्षणोक्षणी नवीनतम माहीती जन्म घेत आहे. ही माहीती कधी न्युज च्या तर कधी स्टेटस अपडेट च्या रूपाने आपणासमोर येते आहे. माहीतीचे एक प्रकारे बंबार्डींगच आपणावर सदैव सुरू आहे. ज्या आधुनिक साधनांद्वारे माहीती आपणापर्यंत येते त्या साधनांना एकच कार्य करावयाचे आहे ते म्हणजे माहीतीचे प्रक्षेपण, प्रसारंण. या साधनांना स्वतः चा आ.क्यु. नाही, त्यांना हे माहीत नाही की माहीती ज्यांच्या पर्यंत जाणार आहे त्यांचा स्तर कोणता आहे..माहीती मिळविणा-याचा शैक्षणिक स्तर,वैचारीक स्तर, आर्थिक स्तर,बौध्दीक स्तर,सामाजिक स्तर, आध्यात्मिक स्तर यापैकी कोणत्याच स्तराविषयी ही साधने अनभिज्ञ आहेत. यामुळे प्रचंड मोठा खजिना अचानक सापडावा व एखाद्या संमिश्र जमावाने त्यावर तुटुन पडावे व जे जे भावेल ते ते लुटुन न्यावे अशी काहीशी अवस्था सध्या सर्वत्र पहावयास मिळते आहे. माहीतीचे ज्ञानात रूपांतर होण्यासाठी सर्वात महत्वाचे आहे ती माहीती जशी आहे तशी गंतव्या पर्यन्त पोहोचणे.
तांत्रिक भाषेत सांगायचे झाल्यास माहीती व डेटा हे समानार्थाने वापरले जाणारे शब्द आहेत. वस्तुस्थिती चे वर्णन म्हणजे डेटा किंवा माहीती. परंतु या माहीतीच्या महाजाळामध्ये उपभोक्त्यापर्यंत माहीती जशी च्या तशी येईलच याची खात्री नाही. माहीती मिळविणा-या पर्यंत येतानाच जर ही माहीती संस्कारीत होत असेल तर माहीती मिळविणा-याच्या मुलभुत, जन्मसिध्द 'माहीती मिळविण्याच्या' अधिकारावरच एक प्रकारे हा घाला आहे. याला उपभोक्ता सुध्दा तितकाच जबाबदार आहे. बाजारात जे विकले जाते तेच विक्रेता विकावयास ठेवतो. ग्राहकांनी स्वतःच्या प्रकृती व अभिरूची ला अनुसरुन खरेदी करावयास सुरूवात केली तर विक्रेता स्वतःच्या मर्जीप्रमाणे वस्तु विकणारच नाही. त्यामुळेच आधुनिक माहीती तंत्रज्ञानाच्या युगातील एक जबाबदार नागरीक या नात्याने ही जबाबदारी आपणा सर्वांची आहे की माहीती निवडण्याच्या व नाकारण्याच्या आपल्या मुलभूत अधिकाराचा आपण जाणीव पुर्वक उपयोग करणे ही सर्वांची जबाबदारी आहे. त्याचवेळी प्रसिध्दी माध्यमांनी सुध्दा माहीतीचे कमीत कमी संस्करण करून जनसामांन्यांपर्यन्त पोहोचवणे गरजेचे आहे. असे झाले तर कदाचित आपण ग्लोबल इनफॉर्मेशन व्हिलेज चे खरेखुरे गावकरी शोभुन दिसु.